نقد و بررسی فصل پنجم سریال House of Cards

رفتارهای نیکسون‌منشانه



فصل پنجم سریال خانه‌ی پوشالی (House of Cards)، با وجود آغاز و پایان خوب، قربانی مشکلات نه چندان شدید داستان و تله‌پلی می‌شود. در ادامه با گیمان همراه باشید.

سرویس پخش اینترنتی نتفلیکس در نهم خرداد ماه سال جاری، فصل پنجم سریال پرطرفدار House of Cards (خانه‌ی پوشالی) را منتشر کرد و نکته حائز اهمیت این است که بو ویلیمون، خالق این مجموعه، دیگر از سمت اجرایی برخوردار نیست و ملیسا گیبسون و فرانک پوگلیس وظیفه‌ی تهیه‌کنندگی این فصل را برعهده دارند.

فصل پنجم، ادامه‌ی ماجرای فصل چهارم را پس از فاصله‌ی زمانی کوتاهی دنبال می‌کند. مردم آمریکا و همچنین کاندیداها در انتظار فرارسیدن روز انتخابات هستند، انتخاباتی که از نیمه‌ی فصل چهارم به بعد، موضوع اصلی قصه‌ی این سریال بود. موضوعی که بدون شک برای مخاطبان این سریال جذاب است چرا که می‌توانند باری دیگر سیاستمدار تلویزیونی محبوبشان یعنی فرانک آندروود را مشاهده کنند که با چه دوز و کلک‌هایی از پس مشکلاتش برمی‌آید. اما فصل پنجم در واقع ضعیف‌ترین فصل سریال به حساب می‌آید.

توجه: این نقد و بررسی شامل مطالبی است که داستان فصل پنجم را لو می‌دهند.

 

http://cdn5.thr.com/sites/default/files/imagecache/scale_crop_768_433/2016/03/hoc_413_01908r1_-_h_2016.jpg

در فصل قبل، فرانک و همسرش، کلیر، به منظور پیروزی در انتخابات دست به اقدامی عجیب زدند. «ایجاد ترس و رعب در دل مردم».‌

موج رسوایی!

پس از افشاگری‌هایی که در رابطه با هاروی واینستین، غول تهیه‌کنندگی هالیوود، و اعمال او در ۳۰ سال گذشته انجام شد،‌ موجی از افشاگری در هالیوود به راه افتاد و دامن بسیاری از بازیگران و سردمداران این صنعت را گرفت. اما شاید شوکه کننده‌ترین خبر این مدت، آزار جنسی یکی از بازیگران سریال Star Trek، آنتونی رپ، توسط کوین اسپیسی بود که همه را در بهت فرو برد و اسپیسی را از کار بی‌کار کرد. پس از این اتفاق، نتفلیکس اعلام کرد که House of Cards در فصل ششم بدون کوین اسپیسی به کار خود ادامه می‌دهد. با این حال یکی از جذابیت‌های بی‌بدیل سریال، فرانک آندروود است که اسپیسی نقش او را به تصویر می‌کشد. حال باید منتظر ماند و دید.

فصل پنجم حول محور دوز و کلک‌های آندروود آغاز می‌شود و سکانس‌های افتتاحیه فصل پنجم زیبا، طوفانی و پرتنش به نظر می‌رسد. اما مشکلات سریال پس از سه یا چهار قسمت خسته کننده، که به طور تمام وقت به مسائل انتخاباتی می‌پردازند، نمایان می‌شود. اما مشکلات در اینجا به اتمام نمی‌رسند و با شروع قسمت پنجم متوجه می‌شویم که با توجه به نقشه‌های (بخوانید شیطنت!) فرانسیس، رأی‌گیری باید دوباره در برخی ایالات انجام گیرد و اینجاست که باز هم با ترفندهای فرانک و دیگر کاندیداها برای خراب کردن وجهه یکدیگر روبرو می‌شویم. اصلی که به اندازه‌ی یک فصل کامل به آن برخوردیم و در نیمه‌های فصل پنجم دیگر رنگ‌ و لعاب خود را از دست داده‌ و به نوعی می‌توان گفت تکراری و یکنواخت می‌شود و سازندگان آشکارا در حال کش دادن و بسط دادن بی‌خود و بی‌جهتِ سریال هستند.

زرنگ‌بازی‌های فرانسیس و کلیر دیگر مقدار قابل توجهی از گیرایی و جذابیت لازم خود را از دست داده‌اند و این مسئله تا زمانی برای بینندگان در اوج زیبایی خود قرار داشت که از آن‌ها در حد مناسبی استفاده می‌شد، نه در فصل پنجم که افراط، چاشنیِ کار این وجهه‌ی شخصیت‌ها شد.‌ بدون شک بهترین شخصیت این فصل هم از لحاظ پرداخت و هم وجهه، کسی نیست جز کلیر آندروود که به نظر می‌رسد از فصل اول راه زیادی را طی کرده‌ و تحول کاراکتر او به خوبی ملموس است اما با این وجود شخصیت‌هایی از جمله مارک آشر و به خصوص جین دیویس به دلیل پرداخت بد، باعث می‌شوند از خود بپرسید: این‌ها چکار می‌کنند و از کجا پیدایشان شد؟‌

صحبت از شخصیت‌ها شد. نکته آزاردهنده دیگری که سریال دائما به آن دامن می‌زند و بارها با آن مواجه می‌شویم، تاکید سازندگان بر رباتی و عجیب نشان دادن داگ استمپر است. او با بیوه‌ای که شوهرش به طور غیرمستقیم توسط خود او مرده‌، وارد رابطه‌ای جنسی می‌شود (!) و مدام تاکید می‌کند که دوستی ندارد و تمایلی به دوست پیدا کردن ندارد. با این اوصاف، همچنان بهترین روایتی که حول شخصیت او دیده‌ایم، خط داستانیِ فصل سه اوست.‌

با روی کار آمدن دونالد ترامپ، انتظار بر این بود، سریال‌های سیاسی (در صدر آن‌ها House of Cards) حاوی اشاراتی به او و سیاست‌های وضع‌شده توسط او باشند. «خانه‌ی پوشالی» هم به نوبه‌ی خود پس از به تصویر کشیدن گروهکی تروریستی موسوم به ICO در فصل چهارم که در واقع استعاره‌ای‌ست از ISIS (داعش)، در این فصل هم تصویر قابل قبول و جالبی از تصمیمات ترامپ به نمایش می‌گذارد. به گفته‌ی کوین اسپیسی، تعدادی از این ایده‌ها قبل از ترامپ و اعمال او، برای سریال درنظر گرفته شده‌ بودند.‌
در فصل جدید هم از مونولوگ‌های فرانسیس بی‌نصیب نخواهیم ماند. کلماتی چند از دهان او در نکوهش اطرافیانش خواهیم شنید که در جایی از این سیزده قسمت، سبکی کمدی (و حتی ترسناک) به خود می‌گیرد با این مضمون: !Meet Your New Daddy‌

اختتامیه‌ی «خانه‌ی پوشالی» به خوبی از عنصر غافلگیری استفاده کرده‌ و برای بیننده جذاب است، اما به دو مقوله در باب این پایان، ایراد وارد است:

۱. راه رسیدن به این پایان همانطور که ذکر شد، حداقل به خوبی فصل‌های پیشین نیست و سریال در فصل پنجم روندی فرسایشی را دنبال می‌کند.

۲. این حس را به مخاطب القا می‌کند که تمام اعمال فرانسیس به عنوان نماینده کنگره، معاون رییس‌جمهور و همچنین رییس‌جمهور هیچ ثمره‌ای نداشته که اگر این قصد و نیتِ سازندگان بوده، باید منتظر رویکرد جدیدی در فصل ششم سریال باشیم.

https://ksassets.timeincuk.net/wp/uploads/sites/55/2017/04/houseofcardsseason5_4.jpg

 

چندی پیش از انتشار فصل پنجم، کوین اسپیسی در مصاحبه‌ای با ست مِیِر گفته بود که فصل پنجم، مخوف‌ترین فصل «خانه‌ی پوشالی» خواهد بود. درست است، با مخوف‌ترین فصل خانه‌ی پوشالی از جنبه موضوعی روبرو هستیم اما نه بهترین و حتی قابل قبول.‌ فصل پنجم House of Cards، با ابنکه از جهات بسیاری هنوز در میان خیل عظیمی از سریال‌های تلویزیونی و اینترنتی از سطح بالایی برخوردار است اما در مقایسه با خود و استانداردهایش، به هیچ وجه فصل موفقی نیست و درگیر مجموعه‌ای از کلیشه‌های قابل پیش‌بینی می‌شود.‌ از روایتی خسته کننده تا داد و بیدادهای بی‌هدف فرانک آندروود.‌‌

بازیگران جدیدتر این سریال هم نقش‌های خود را به خوبی ایفا می‌کنند از جمله جول کینامن و نیو کمپل. اما در قصه‌گویی پیرامونِ شخصیت‌های ثابت در این فصل، ایراداتی وجود دارد که مقصر آن‌ها را می‌توان تیم نویسندگان دانست. از این رو بدون حضور مرکز ثقل این سریال یعنی کوین اسپیسی و شخصیتش آندروود، در فصل ششم و پایانی سریال سازندگان باید به فکر ارائه چیزی نوآورانه و قانع کننده باشند اگر نه که تا به این جای کار هم بسیاری از مخاطبان خود را از دست داده‌اند.

 

 

منبع: GameOn


۰ دیدگاه

برای ارسال دیدگاه وارد شوید.