تحلیلی بر مراسم اسکار ۲۰۱۸ و حواشی پیرامون آن

انتخاب‌های درست یا همان چرخه‌ی همیشگی اسکار؟



در چند روز گذشته، نودمین اسکار در دالبی تئاتر هالیوود برگزار و برندگان اسکار ۲۰۱۸ اعلام شد. با گیمان و بررسی این مراسم همراه باشید.

تقریبا یک دهه می‌شود که مراسم اسکار، رنگ و روی واقعی و اصیل خودش را از دست داده و به سمت و سوی دیگری سوق پیدا کرده و هر ساله شاهد انتخاب‌های عجیبی از سوی داوران جشنواره همراه هستیم. البته برای ما که در مملکت خودمان، جشنواره فجر هر ساله برگزار می‌شود، انتخاب‌های اسکار، به خصوص بهترین فیلم بلند در هر سال، چندان شوکه‌کننده نیست! ولی اجازه دهید لیست افتخارآفرینان جشنواره اسکار ۲۰۱۸ امسال را باری دیگر مرور کرده و به بررسی انتخاب‌های بحث‌برانگیز بپردازیم.

 

گیلرمو دل تورو و عوامل دست اندر کار شکل آب

بهترین فیلم بلند: شکل آب (The Shape of Water)

در میان لیستی از نامزدین قدرتمند که بیشتر آنها در ژانر درام طبقه‌بندی می‌شود، امسال جایزه‌ی بهترین فیلم به جدیدترین اثر گیلرمو دل تورو یعنی شکل آب داده شد. فیلمی در ژانر درام و فانتزی که نمی‌توان آن را بهترین اثر این کارگردان به نام و مشهور دانست و حتی اگر جزو طرفداران دو آتشه‌ی این کارگردان باشید، قطع به یقین با این مسئله موافق هستید که سایر نامزدها، شانس بیشتری برای کسب این جایزه داشتند. از شاهکار امپرسیونیسمی نولان یعنی دانکرک گرفته تا حتی فیلم سینمایی اقتباسی Darkest Hour که به اوضاع اسفناک نخست‌وزیری وینستون چرچیل می‌پردازد شانس بیشتری برای برنده شدن اسکار را داشتند. با این حال انتظار داشتیم فیلم سینمایی «سه بیلبورد خارج از ابینگ، میزوری»، جایزه‌ی اسکار امسال را در این بخش تصاحب کند. در واقع همه منتظر بودیم تا بین «تاریک‌ترین ساعت»، «دانکرک» و «سه بیلبورد خارج از ابینگ میزوری»، بهترین فیلم بلند انتخاب شود که داورین اسکار به شدت همه را از انتخاب شکل آب غافل‌گیر کردند!

 

بهترین کارگردانی: گیلرمو دل تورو برای فیلم شکل آب (The Shape of Water)

قبول داریم که فیلم‌نامه در حد و اندازه بهترین فیلم امسال نبوده ولی در نقد و بررسی این فیلم نیز اشاره داشته‌ایم که از لحاظ فنی و تکنیکال، فیلم شکل آب قطع به یقین جزو بهترین‌ها بوده و کار سختی است که بخواهید از لحاظ فنی، گیلرمو دل تورو را سرزنش کنید. در لیست نامزدین این بخش، جردن پیل کمترین شانس را برای دریافت این جایزه داشته و همگی منتظر بودیم تا پل توماس اندرسن، برای دریافت جایزه‌اش برای کارگردانی «نخ خیال» به سن مراجعه کند که این اتفاق نیفتاد. امسال در بخش کارگردانی رقابت سنگینی حاکم بود و شاید اگر دانکرک در سال گذشته ساخته و اکران می‌شد، شانس بیشتری برای کریستوفر نولان فراهم می‌شد تا این جایزه را عین آب خوردن تصاحب کند ولی افسوس که امسال رقابت تنگانگ میان اندرسن و دل تورو، جای بحثی را برای نولانِ چالش‌طلب و گرتا گرویگِ جویای نام نذاشت.

 

بهترین بازیگر مرد: گری اولدمن (Darkest Hour)

انتخابی که پیش از مراسم اسکار به صورت واضح قابل پیش‌بینی بود و تقریبا همگی می‌دانستیم گری اولدمن جایزه‌ی بهترین ایفای نقش را برای بازی در نقش وینستون چرچیل دریافت می‌کند. شاید برخی از اصحاب رسانه، این انتخاب را به خاطر نقش سیاسی‌اش در نقشِ یک چهره‌ی شناخته شده و محبوب یاد کنند ولی اگر به پای فیلم «تاریک‌ترین ساعت» بنشینید، به قدری درام این فیلم قوی بوده که محو شخصیت‌پردازی چرچیل خواهید شد. البته از گریمورِ گری اولدمن نیز باید سپاس‌گزار بود که در هر آفیش باید سه ساعت بر روی چهره‌ی گری اولدمن کار می‌کرد تا وی آماده‌ی بازی شود! گری اولدمن به خوبی توانسته حتی نحوه‌ی صحبت کردن، راه رفتن و ارتباط برقرار کردن چرچیل را تقلید کند و شاید اگر بازیگر دیگری را به این نقش تحمیل می‌کردند، با یک اثر کسل‌کننده و بد روبه‌رو می‌شدیم. به هر حال، دنیل دی لوئیس و دنزل واشینگتن از دریافت جایزه بهترین بازیگر مرد در امسال نا کام ماندند. باید منتظر ماند تا ببینیم دی لوئیس در سال آینده در پروژه‌های جدیدی حضور دارد یا خیر. جالب است بدانید گری اولدمن پس از تصاحب جایزه‌اش، به شیوه‌ای جالب خوشحالی‌اش را ابراز کرد! وی که از طرفداران تیم منچستر یونایتد بوده با پوشیدن لباس راشفورد (که امضا شده توسط شخص وی بوده) با عکسی بوسه بر جایزه اسکار، در صفحه‌ی اینستاگرام خود، شادی‌اش را ابراز کرد.

سخنرانی فرانسیس مک‌دورماند از بخش‌های جذاب و ماندگار اسکار ۲۰۱۸ امسال

بهترین بازیگر زن: فرانسیس مک دورمند (Three Billboards Outside Ebbing, Missouri)

به جرئت می‌توان انتخاب بهترین بازیگر زن را سخت‌ترین و بحث‌‌برانگیزترین بخش امسال بدانیم. عملکرد تمام نامزدها بسیار خوب و زیبا بود و تقریبا هر کسی نمی‌توانست پیش‌بینی کند که جایزه‌ی امسال به مریل استریپ می‌رسد یا فرانسیس مک درومند؛ یا حتی مارگو رابی و سیرشا رونان! از آنجایی که فیلم‌نامه‌ی سه بیلبورد خارج از ابینگ میزوری جذاب‌تر و درگیرکننده‌تر بوده، سنگینی کفه‌ی ترازو به سمت فرانسیس مک دورمند تمایل داشت. از طرفی هم سالی هاوکینز در فیلم شکل آب به خوبی توانست نقشش را ایفا کند. با این تفاسیر انتخاب فرانسیس مک دورمند صرفا به خاطر فیلم‌نامه‌ی اثر نیست و مک دورمند توانست یک زن نا امید و به جنون رسیده را به خوبی به تماشاگر نشان دهد.

 

بهترین بازیگر نقش مکمل مرد: سم راکول (Three Billboards Outside Ebbing, Missouri)

رقابت بهترین بازیگر نقش مکمل مرد در امسال میان وودی هارلسون و سم راکول در ایفای نقش در فیلم سه بیلبورد خارج از ابینگ میزوری بود و به شدت عجیب و تقریبا خنده‌دار است که دو نامزد در یک فیلم به ایفای نقش پرداخته‌اند! همگی قبول داریم بحث ریچارد جنکینز و ویلم دفو در امسال نبود و رقابت هارلسون و راکول به طرز عجیبی باعث شد تا دو ایفای نقش متفاوت از این دو بازیگر توانا در طول فیلم ببینیم. با این حال به نظر نویسنده این مقاله، هارلسون توانسته یک سر و گردن بهتر از سم راکول به ایفای نقش بپردازد ولیکن سم راکول به عنوان یک نقش مکمل و همچنین تاثیرش در طول روند فیلم، به عنوان بهترین بازیگر نقش مکمل مرد انتخاب شد. گویا اسکار همچنان با وودی هارلسون سر لج دارد!

 

بهترین بازیگر نقش مکمل زن: الیسون جنی (I, Tonya)

امسال در حق لیدی برد به شدت ظلم شد و حتی بهترین نقش مکمل زن نیز از این فیلم دریغ شد. لاری میت کلاف حدس زده می‌شد تا این جایزه را دریافت کند و در درجه‌ی بعدی اکتاویا اسپنسر، می‌توانست این جایزه را برای ایفای نقشش در شکل آب دریافت کند. ولی این انتخاب عجیب الیسون جنی برای این بخش، کمی دور از انتظار بود. ظاهرا دلشان می‌خواسته تا «من، تونیا» در امسال حداقل یک جایزه دریافت کرده باشد! ولی آیا از نظر شما هم الیسون جنی لایق بهترین نقش مکمل زن بود؟

بهترین فیلم‌نامه اورجینال: Get Out

انتخابی که به هیچ عنوان از سوی طیف وسیع مخاطبین پذیرفته نبود و به باد انتقاد گرفته شد! «برو بیرون» فیلم بدی نیست ولی در حد بهترین فیلم‌نامه اصیل نبود! در لیست نامزدین این بخش، لیدی برد و بیمار بزرگ (The Big Sick) شانس بیشتری برای دریافت این جایزه را داشتند و کاملا داوری یک طرفه‌ی این بخش مشهود بود. حتی فیلم MarrowBone که در لیست نامزدین این بخش حضور نداشته از فیلم‌نامه‌ی Get out بهتر بوده و باید به عقل هیئتی که فیلم‌نامه‌ی اورجینال امسال را انتخاب کرده‌اند شک کرد! لیدی برد در این بخش نیز نا کام ماند!

 

بهترین فیلم‌نامه اقتباسی: Call Me By Your Name

حتی اگر بدون تعصب به این بخش نگاه کنیم، فیلم‌نامه «مرا با نامت صدا کن» در حد و اندازه‌ی دریافت اسکار در این بخش نیست. حتی اگر لوگان و مادباند (Mudbound) را از لیست خط بزنیم باز هم این فیلم لایق دریافت جایزه اسکار نیست! مگر می‌شود به پای فیلم «هنرمند فاجعه» (The Disaster Artist) بنشینید و از فیلم‌نامه لذت نبرید؟ چرا این فیلم سینمایی به شدت خوش ساخت باید قربانی این بخش شود؟ اصلا چه نکته بارز و المان مثبت بهتری در فیلم‌نامه‌ی «مرا با نامت صدا کن» وجود دارد که «هنرمند فاجعه» با آن همه ریزه کاری‌ها از اسکار امسال جا ماند؟

 

بهترین فیلم خارجی زبان: یک زن شگفت‌انگیز (شیلی)

یک زن شگفت‌انگیز، فیلم خوش‌ساختی است ولی باز هم حق به جانبه نگاه کردن اسکار به فیلم‌های سکسیسم ادامه دارد و این سناریو در امسال با انتخاب فیلم زن شگفت‌انگیز که روایتگر ماجرای یک زن ترنس است ادامه پیدا می‌کند. در اینکه آیا این فیلم را در حد و اندازه اسکار می‌دانیم یا خیر بحث خاصی نیست و علی رغم مشکلات ریز و درشت در فیلم‌نامه و صد البته کارگردانی، عناوین قوی‌تر دیگری همچون بی‌عشق (Loveless) محصول روسیه و توهین (The Insult) محصول لبنان در لیست حضور داشتند که به راحتی نادیده گرفته شدند. شاید اگر این فیلم‌ها نیز از مشکلات جنسی برای تصاحب اسکار استفاده می‌کردند، جزو برندگان امسال اسکار بودند!

بهترین انیمیشن: کوکو (Coco)

کوکو جزو بهترین‌های یک دهه‌ی گذشته‌ی میلادی است و به قدری خوش‌ساخت و زیباست که مهم نیست پانزده ساله باشید یا چهل و پنج ساله؛ وقتی به پای این انیمیشن می‌نشینید، بغض خواهید کرد و از لطافت بیش از حدِ سناریوی این انیمیشن شاید حتی به گریه بیفتید! کوکو برخلاف ظاهر کارتونی و رنگ‌بندی شادش، غصه‌ی غمگین و عاشقانه‌ای را تعریف می‌کند که تا مدت‌ها ماندگار خواهد بود. شاید اگر کوکو در امسال اکران نمی‌شد، انیمیشن نان آور (The Breadwinner) و بچه رئیس (The Boss Baby) می‌توانستند جایزه این بخش را تصاحب کنند. لازم به ذکر است کوکو در بخش بهترین ترانه نیز توانست جایزه اسکار را دریافت کند که واقعا لایقش بود.

اسکار امسال، انتخاب‌های عجیب و نا به‌جا زیاد داشته ولی خوش‌بختانه نسبت به سال پیش عملکرد بهتری را شاهد بودیم.

حداقل انتخاب‌های شایسته‌ی فیلم‌های مورد نظرمان، قابل پیش‌بینی بود. هر چقدر که در اسکار ۲۰۱۸ به فیلم شکل آب و گیلرمو دل تورو بها داده شد، فیلم لیدی برد فراموش شد و حتی سرسخت‌ترین منتقدین دنیا نیز اعتراف می‌کنند این فیلم لایق چندین جایزه اسکار بود. از دیگر مظلوم دیده شدگان امسال باید به فیلم War for the planet of Apes اشاره کرد که در هیچ بخش حتی نتوانست نامزد شود و از غایبین جشنواره امسال بود. حداقل انتظار داشتیم در بهش بهترین فیلم‌برداری، نام این فیلم در بخش نامزدین این بخش درج شود. آثار مختلف دیگری نیز نادیده گرفته شدند؛ شاید چون کارگردان مطرح و مشهوری پشت آن نبود. می‌توان از این دست آثار،‌ مثال‌های زیادی زد؛ دیو و دلبری که می‌توانست بهترین طراحی لباس را در بین رقبا داشته باشد ولی نشد. بیبی درایوری که می‌توانست بهترین تدوین صدا را داشته باشد ولی نشد! و بسیاری از آثاری که «می‌توانستند» ولی «نشد»! و این فرمول همیشگی اسکار بوده و هست که یک سری آثار علی رغم پتانسیل بسیار بالا در کنار مقبولیت عام، لایق دریافت جایزه نمی‌شوند! و طبق معمول همیشه، اسکار به آدم‌های درست در زمان‌های اشتباه جایزه می‌دهد و این چرخه‌، در نود و یکمین جشنواره اسکار نیز ادامه خواهد داشت.

 

و اما حواشی و دانستنی‌های جالبی از اسکار ۲۰۱۸

* جیمی کیمل، مجری مطرح و دوست‌داشتنی آمریکایی در طول اسکار ۲۰۱۷ بیان کرد که با این وضعیت انتخاب مجریان مراسم، احتمالا این آخرین حضورش در این مراسم خواهد بود! وی در حقیقت با این ترفند توانست آکادمی را مجاب کند تا دوباره وی را برای مراسم ۲۰۱۸ انتخاب کند!

* مریل استریپ، دنزل وانشگتن، اکتاویا اسپنسر همانند سال گذشته به ترتیب در بخش بهترین بازیگر زن، بهترین بازیگر مرد و بهترین بازیگر مکمل زن نامزد شدند.

* مایکل استالبرگ در سه فیلم برای بهترین تصویربرداری نامزد شد. شکل آب، پست، مرا با نامت صدا بزن. آخرین فردی که مثل این فرد توانسته این افتخار را کسب کند جان سی رایلی در سال ۲۰۰۳ بود.

* کریستوفر پلامر با هشتاد و هشت سال سن، مسن‌ترین هنرمند در طول تاریخ است که توانسته در طول مراسم اسکار حضور داشته باشد!

* ریچل موریسون به عنوان اولین زن در طول تاریخ آکادمی اسکار توانست برای بهترین سینماتوگرافی نامزد دریافت جایزه شود.

* لوگان اولین فیلم کمیک بوکی و ابر قهرمانی است که توانسته برای فیلم‌نامه‌اش نامزد دریافت جایزه‌ی اسکار شود.

* تیموتی کالامت توانست مقام سوم در جوان‌ترین نامزد مرد (۲۲ سالگی) اسکار را دریافت کند. رتبه اول متعلق به جکی کوپر (۹ سالگی) و رتبه دوم از آنِ مایکی رونی (۱۹ سالگی) است.

* امسال گری اولدمن به عنوان بهترین نقش مرد و لزلی منویل به عنوان نامزد دریافت بهترین نقش مکمل زن انتخاب شدند. جالب است بدانید این دو فرد در دوره‌ی ۱۹۸۷ تا ۱۹۹۰ میلادی با یکدیگر ازدواج کرده بودند.

* راجر داوکینز، توانست چهارده بار در بخش بهترین سینماتوگرافی نامزد شود.

*  فیلم سینمایی The Post، جدیدترین اثر استیون اسپیلبرگ با صرفا دو نامزدی به عنوان نادیده گرفته شده‌ترین اثر اسپیلبرگ محسوب می‌شود.

* همانطور که پیش از این نیز اشاره داشته‌ایم، انتخاب وودی هارلسون و سم راکول به عنوان نامزدین بخش بهترین نقش مکمل مرد در فیلم سه بیلبورد خارج از ابینگ مزوری اتفاق عجیب و خنده‌داری است که از سال ۱۹۹۱ تا به امسال این اتفاق رخ نداده بود! بن کینگزلی و هاروی کیتل در فیلم Bugsy برای این بخش در سال ۱۹۹۱ به عنوان نامزد انتخاب شدند.

* جالب است بدانید جایزه‌ی فرانسیس مک‌دورماند پس از مراسم اسکار توسط یک خرابکار دزدیده شد و حراست سریعا توانست این فرد را دستگیر کند. هنوز نیت این فرد مشخص نشد!

* جالب است بدانید اسکار ۲۰۱۸ با ۲۶.۵ میلیون تماشاگر، کمترین بازدید را در طول تاریخ آکادمی داشته است. مردم و منتقدین هنوز از انتخاب‌های سال گذشته و همچنین سال ۲۰۱۶ به شدت عصبانی هستند!

* نولان برای فیلم دانکرک توانست برای اولین بار در بخش بهترین کارگردانی، نامزد شود. مطابق با سیاست‌های آکادمی، آیا در اثر بعدی‌اش در هر صورت جایزه اسکار را دریافت خواهد کرد؟

*  جوردن پیل توانست پنجمین آمریکایی سیاه‌پوستی باشد که برای بهترین کارگردانی نامزد شده و اکتاویا اسپنسر جزو اولین زن آمریکایی سیاه‌پوستی است که دو سال پشت سر هم برای دریافت جایزه نامزد شده است.

 

 

 

 



۰ دیدگاه

برای ارسال دیدگاه وارد شوید.