نقد و بررسی بازی Remothered: Tormented Fathers

حلوای قندی در سبک ترس و بقا



در این بررسی به سراغ یکی از بازی‌های مستقل سال ۲۰۱۸ میلادی می‌رویم. با گیمان و بررسی تحلیلی از بازی ویدیویی Remothered: Tormented Fathers همراه باشید.

درست زمانی که رزیدنت ایول ۷ با ایده‌های ناب و جدیدش کولاک می‌کند و ایده‌پردازانِ مجموعه سایلنت هیل تلاش می‌کنند تا داستانی عجیب و غریبی به خوردِ مخاطب بدهند، در گوشه‌ای از این کره‌ی خاکی، فردی به نام کریس دریل و همکارانش در ایتالیا با عشق و علاقه وافر خودشان دست به خلقِ یک بازی مستقل می‌زنند که قرار است داستانی به ظاهر کلیشه‌ای را برای بازیکن‌ها تعریف کند؛ قصه‌ی غم‌انگیز و پر از هیجان و تعلیق که مطمئنا انتظارش را نخواهید داشت.

بازی Remothered: Tormented Fathers به شدت بی سر و صدا مراحل تولیدش را سپری کرد، ولی اگر خودتان را یک عاشقِ واقعی سبک وحشت و ترس بدانید، با تماشای تیزر رسمی این بازی برای تجربه‌ی Remothered لحظه‌شماری خواهید کرد! یک تیزر هوشمندانه که توسط ذهن خلاق کریس دریل ساخته و پرداخته شده شما را مجاب می‌کند تا حداقل به این بازی فرصت خودنمایی بدهید؛ این‌گونه که وقتی بازی را در نیمه شب شروع می‌کنید، شاید مثل بنده تا سرِ صبح به بازی پرداخته و تا قصه‌ی اسرارآمیزش را تمام نکنید دست از سرش بر ندارید! شاید برای‌تان سوال شده که چطور این اتفاق ممکن بوده و آیا ماجراهای Remothered در این حد هیجان‌انگیز است؟

نمی‌گوییم ماجرای Remothered نقاط ابهام‌برانگیز ندارد، بلکه برای هر پدیده و اتفاقی در بازی، یک جواب و پاسخی منطقی در نظر گرفته می‌شود.

اجازه دهید خیالتان را راحت کنم! «هیجان‌انگیز»، صرفا تعریف ابتداییِ مقدمه‌ی بازی است و  تا انتهای بازی به قدری هیجان‌زده خواهید شد که فراموش می‌کنید دنیای بازی، یک دنیای واقعی و حقیقی نیست! جالب است بدانید کریس دریل تا به حال تجربه‌ی ساختِ یک بازی ویدیویی را نداشته و حتی در زمینه‌ی داستان‌نویسی نیز شهرت و محبوبیت آنچنانی ندارد. در حقیقت این بازی از لحاظ بازی‌نامه و روایت به قدری توانسته تاثیر گذار باشد که کارگردانان هالیوودی باید قصه‌ی این بازی را یکی از الگوهای خودشان بدانند. از این جهت که داستان این بازی، چفت و بسط خوبی داشته و بدبینانه‌ترین منتقدین دنیا نیز نمی‌توانند حفرات داستانی خاصی را پیدا کنند! البته نمی‌گوییم ماجرای Remothered نقاط ابهام‌برانگیز ندارد، بلکه برای هر پدیده و اتفاقی در بازی، یک جواب و پاسخی منطقی در نظر گرفته می‌شود که به اقتضایِ ریتم و روایت داستان، در زمان مقرر و مشخص به بازیکن ارائه می‌شود. نبوغ کریس دریل (که داستان‌نویس بازی نیز بوده) را می‌توان در استفاده از ساختارِ یک اثر سینمایی برای بازی ویدیویی‌اش دانست. به عبارتی ساده‌تر، Remothered یک بازی ویدیویی در سبک وحشت و بقا است که در کالبد یک فیلم سینمایی در همین سبک ساخته شده است. برگ برنده‌ی این بازی مستقل را می‌توان در استفاده‌ این بازی از چارچوب سینما دانست که به عنوان یک شالوده و بنیان، قوانین بازی تعریف و گیم‌پلی بر همین اساس استوار می‌شود. ولی آیا استفاده از مدیوم‌های ژانر ترس در سینما منجر به این شده تا با قصه‌ای کلیشه‌ای در این بازی روبه‌رو شویم؟

 

وقت خودتان را صرف باز کردن تمام کشوهای عمارت هدر ندید!

پس از فصل اولِ بازی، به قدری در روایت قصه‌ی این بازی غرق خواهید شد که به راحتی فراموش می‌کنید رزماری در حال بازگویی خاطراتش است! و این حس واقع‌گرایانه توانسته نجات‌بخش قصه و درام بازی باشد.

رزماری رید (Rosemary Reed)، شخصیت قابل بازی این ماجرا به منزل دکتر فلتون روانه می‌شود که به یک بیماری سخت و ناشناخته مبتلا شده؛ هر چند رزماری از عیادت دکتر فلتون، هدف دیگری در سر دارد. وی می‌خواهد علت ناپدید شدن سِلِسته، دختر فلتون را جویا شود چون واکنش‌ و رفتارهای فلتون به نوعی است که متوجه می‌شویم فلتون، در برابر افشای حقایقی مقاومت می‌کند. همین که او چطور تنها در یک عمارت عظیم، با آن حال خرابش زندگی می‌کند جای سوال دارد.

از طرفی هم گلوریا، پرستار فلتون نیز از پاسخ به سوالات رزماری طفره می‌رود و حس کنجکاوی ما بیشتر می‌‌شود که مگر چه حوادث و حقایقی در پسِ ناپدید شدن سلسته، در این عمارت مدفون شده؟ این سوال، که به نوعی نام بازی (Remothered) را توضیح می‌دهد توانسته مسبب اتفاقاتی شود که رزماری تا پیدا کردن حقایق، درگیر اتفاقات زیادی می‌شود. البته جالب است بدانید گیم‌پلی بازی، روایتگر خاطراتِ رزماری برای یک شخص ناشناس است و از این مسئله در همان ابتدای بازی آگاهی داریم که رزماری، در انتهای بازی به هر نحوی که شده زنده خواهد ماند! و این امر باعث شده تا حاشیه‌ی امنِ خاطر ما از جانبِ حفظ سلامتیِ کاراکتر اصلی جمع باشد!

این مسئله در درجه‌ی اول یک نکته منفی است. از این جهت که برخلاف آثار سینمایی که سرانجام و تقدیر شخصیت‌ها، چندان مرهون و وام گرفته از روایت نیست، بهتر است در بازی‌های ویدیویی سرانجام کاراکتر مشخص نباشد؛ آن هم در یک اثر ترسناک! مسلما اگر دقیقا مطلع نباشیم چه سرانجامی برای رزماری در عمارت‌خانه‌ی فلتون رقم خواهد خورد، حسِ ترس به مراتب قوی‌تری به بازیکن القا خواهد شد. ولیکن پس از گذر فصل اولِ بازی، به قدری در روایت قصه‌ی این بازی غرق خواهید شد که به راحتی فراموش می‌کنید رزماری در حال بازگویی خاطراتش است! و این حس واقع‌گرایانه توانسته نجات‌بخش قصه و درام بازی باشد. اتفاقی که در نخستین قسمت از بازی Outlast، دقیقا به طور عکس انجام شد و با اینکه از سرنوشتِ ژورنالیست بخت‌برگشته‌ی ماجرا مطلع نبودیم، ریتم و روایت نسبتا معمولی باعث شد تا حس ترس، جای خودش را به حس هیجان مطلق بدهد و با اینکه قصه‌ی Outlast به عنوان یک بازی مستقل جالب و خلاقانه بوده، ولی القای حس ترس به بازیکن در گذر زمان، کم و کمتر شد.

 

یکی از مضامین و مفاهیم اخلاقی این بازی:

مراقبت از روح، نیاز به درک راه‌های گوناگونی دارد که روح، خودش آن را نشان می‌دهد. در مواجه شدن با افسردگی، ما می‌توانیم از خود بپرسیم: «در اینجا چه کار می‌کند؟» «آیا نقشی لازم را ایفا می‌کند؟». به خصوص در برخورد با افسردگی که حالتی نزدیک به احساس ما از فناپذیری است. باید در مقابلِ افکار مرگ، که به آسانی با آن توام می‌شود به دفاع برخیزیم. حتی شاید لازم باشد، ذوقی را برای حالت افسرده بودن در خود پرورش دهیم و یک احترام مثبت برای جایگاه آن در روح.  (مور، توماس /۱۳۹۱. قدرت روح (کامران پروانه، مترجم). تهران: آبنگاه (۱۹۹۲).

مخاطب در Remothered، تکلیف خودش را کاملا می‌داند. یک مقدمه‌ی گیرا و مرموز، سرآغاز یک ماجراجویی است که به یک نقطه اوج رسیده و در این نقطه مشخص، بازیکن با افشاسازی‌های داستانی روبه‌رو شده و در نهایت رزماری به رسمِ سایر بازی‌های ترسناک باید راه گریزی برای خودش از عمارت فلتون بیابد! همین چند جمله محوریت کلی قصه‌ی بازی است که بازیکن باید رزماری را برای این اهداف کنترل کند. همانطور که اشاره شد، قصه و فضا به شدت واقعی بوده و بازیکن با این دید و نگرش، بازی را آغاز می‌کند. پس طبیعتا انتظار نداریم رزماری از کیف خودش یک عدد مسلسل با چهار فقره سلاح گرم در آورده و پس از تار و مار کردن دشمنان بازی، توسط یک هلیکوپتر نجات در حالی که عمارت در حال منفجر شدن است فرار کند! سناریویی نام آشنا از یک فرنچایز معروف که هفت الی هشت بار برای ما تکرار شد! این شما هستید و یک خانه‌ی مخوف و چند شخصیت منفی که قرار است به محض رویت شما، تکه پاره‌تان کنند! پس عقلانی است که تا حد امکان بی سر و صدا در بازی حرکت کرده و دست از پا خطا نکنید!

کارگردان این اثر برای حفظ ریتم تعلیق و وحشت در قسمت‌های مختلف داستانی، به صورت عمدی کاری می‌کند که رزماری، دستِ گلی آب بدهد تا ما درگیر یک چالش زمانی شویم و گیم‌پلی به نوعی تعلیم‌دهنده به بازیکن است که چطور باید یک بحران را در کوتاه‌ترین زمان ممکن مدیریت کند! باید به این نکته اشاره کرد که سر و صدا صرفا به عنوان یک المان مخرب و کاملا منفی در این بازی نیست و شما می‌توانید با پرتاب اشیا به سمتی که مد نظرتان هست، دشمن‌های بازی را گمراه کنید. این مسئله در انتهای کار به یک الزام تبدیل می‌شود و بدون انجام این کار، پیشروی تقریبا ناممکن است.

گیم‌پلی Remothered بی‌نقص و عیب نیست و در ساعات اولیه به شدت روی اعصاب بازیکن راه می‌رود! یکی از عیب‌های اساسی بازی را می‌توان در نبودِ یک نقشه برای بازیکن بدانیم که می‌تواند حسابی مخاطب را کلافه کند! به خصوص در همان ابتدای امر که کلیدی از پالتوی فلتون به دست می‌آورید و نمی‌دانید این کلید، دقیقا قرار است کدام یک از درهای عمارت را باز کند. نبودِ نقشه صرفا در همان ساعات اولیه آزاردهده بوده و پس از مدتی این قدرت را پیدا می‌کنید تا تمام سوراخ و سمبه‌های کشف شده توسط خودتان را حفظ کنید. ولی آیا صرفا همین چند المان قرار هست شما را تا سر حد مرگ بترساند؟

 

در ساعات اولیه سعی می‌کنید آت و آشغال سمت فلتون پرت کنید یا حتی با چاقو و ساطور به جانش بیفتید که در نهایت متوجه خواهید شد وقتتان را صرفا تلف کرده‌اید!

مسلما خیر!‌ مطمئنا در طول بازی با دشمنان بازی رو در رو خواهید شد و مجبور هستید تا جایی که می‌توانید فرار کنید. رزماری با اینکه یک زن نسبتا سن و سال دار محسوب می‌‌شود، ولی انرژی خوبی در دویدن و فرار داشته و تقریبا در یک سوم انتهایی بازی، بازی شما را در موقعیتی قرار می‌دهد که صرفا باید فرار را بر قرار ترجیح داده و در نهایت در کنار این فرار، باید معماهای بازی را حل کنید! بازی Remothered فقط یک قایم باشک نیست و اگر پازل و معما در این بازی تعبیه نمی‌شد، شاید می‌توانستیم در یک الی دو ساعت بازی را به اتمام برسانیم! خوشبختانه هم از لحاظ داستانی و هم از لحاظ گیم‌پلی، همه چیز با قوه‌ی عقل حل خواهد شد و این گونه نیست که چند آیتم جلو روی شما قرار بگیرد تا با آزمون و خطا بتوانید آیتم‌های مد نظر سازنده‌ها را کشف کنید و در غیر این صورت، تنبیه شوید! البته بازی از درجه‌های سختی مختلف بهره نمی‌برد و با این حال، هیچ رحم و مروتی نسبت به بازیکن نشان نمی‌دهد! در بعضی از صحنه‌ها، شما باید با دکمه‌زنی سریع از پس یک چالش بر بیایید و در صورت شکست، به آخرین باری که بازی را ذخیره کرده‌اید بازخواهید گشت. تنها راهنمای بازی در همان بدو ورود شما به خانه است که به این نکته اشاره می‌شود صرفا در یک سری نقاط خاص با نگاه کردن به آینه می‌توانید بازی را ذخیره کنید! و این یعنی مدیریت زمان، در کنار پیشروی در ماجرا!

باید اعتراف کرد این بازی بدونِ موسیقی‌های نوبوکو تودا، موسیقی‌دانِ مطرح ژاپنی که پیش از این در مجموعه متال گیر سالید، هیلو ۵ و The Evil Within حضور  داشته، می‌توانست به یک اثر دسته چندم تبدیل شود! یکی از المان‌های گیم‌پلی در خوب گوش دادن به صداهای محیط است؛ دشمنان معمولا پر سر و صدا هستند و شما باید با احتسابِ شدت و وضوح صدا، تخمین بزنید آیا باید در جا لباسی که در دو متری شما وجود دارد قایم شد یا خیر! به فرض پنهان شدن هم باید صرفا صبر کنید تا صدای نکره‌ی فلتون به گوشتان برسد!

این صبر کردن‌های بدون حساب و کتاب، این بازی را سخت‌تر و در عین حال واقعی‌تر می‌سازد. به خصوص چه در زیر تخت‌خواب و مبلمان پنهان شوید و چه در جا لباسی و کمدها، زاویه دید شما بسیار اندک و محدود است. امکان دارد عمدا زاویه‌ی دید کمتر از ۱۰۰ درجه برای رزماری در نظر گرفته شده، شاید در آینده نزدیک، نسخه‌ی مخصوص و تجهیز شده به هدست‌های وی‌آر عرضه شود و همانطور که بهتر از بنده اطلاع دارید، زاویه دید در هدست‌های کمپانی‌های مطرح، نهایتا به ۱۰۹ درجه می‌رسد. هر چند زاویه‌ی دید یک فرد در واقعیت به مراتب بیشتر از این رقم (۱۳۰) است.  از آنجایی که این بازی از آنریل انجین ۴ بهره می‌برد، عملی شدن این حدس و فرضیه، دور از انتظار نیست.

 

از این جور قایم باشک‌ها در طول بازی زیاد خواهید داشت! فقط مواظب نفس کشیدنتان باشید!

بازی Remothered صرفا یک قایم باشک نیست و اگر پازل و معما در این بازی تعبیه نمی‌شد، شاید می‌توانستیم در یک الی دو ساعت بازی را به اتمام برسانیم! 

تیم سازنده‌ی Remothered  توانسته‌اند از پتانسیل‌های آنریل انجین ۴ به نحو احسن استفاده کنند و بدون هیچ شکی، از لحاظ گرافیک هنری این بازی توانسته به شدت چشم‌نواز ظاهر شود ولی گرافیک فنی این بازی تا حدودی می‌لنگد. از آنجایی که رزماری اغلب در محیط‌های تنگ و سر بسته گرفتار می‌شود، نرخ فریم نوسان قابل توجهی ندارد. با این اوصاف نکته‌ای که توی ذوق می‌زند در بافت‌های محیط است که پالیگان‌های کاراکترهای بازی به راحتی به درون بعضی از بافت‌های محیط فرو می‌روند! نورپردازی و سایه‌پردازی‌ در عمارت توانسته به فضاسازی و اتمسفر بازی کمک شایانی کند. به خصوص که در چند صحنه از بازی، برق کل عمارت قطع می‌شود و رزماری باید در تاریکی با ترس و لرز به جلو پیش برود!

کریس دریل شاید به خاطر تازه‌کار بودنش از هیچ فاکتور مهم در یک بازی ویدیویی (داستان، گیم‌پلی، موسیقی و جلوه‌های بصری) سهل‌انگاری نکرده و با قدرت تلاش می‌کند تا Remothered در هر بخش قدرتمند ظاهر شود. شاید به همین خاطر است که وقتی به پای این بازی می‌نشینید، علی‌رغم احساسی که نسبت به مشکلات جزئی‌اش پیدا می‌کنید، از ادامه‌ی بازی لذت می‌برید! عملکرد ساده‌ای که کمپانی‌های مطرح از آن خیلی ساده می‌گذرند!

کپکام پیش از عرضه‌ی رزیدنت ایول ۷، از خیر داستان و فضاسازی می‌گذرد و تیم سازنده درگیر طراحی مراحل به طرق مختلف هستند. سایلنت هیل در قسمت‌های پیشین خودش سعی می‌کند تا داستانی درگیر کننده برای ما به ارمغان داشته باشد و مثال‌های این چنینی که معمولا یک المان، به مراتب قوی‌تر از سایر پارامترها ظاهر می‌شود. کریس دریل پایانی مناسب برای این بازی در نظر گرفته ولی از طرفی دیگر، برنامه‌ی بلندمدتی برای این بازی در سر داشته و قرار است Remothered یک سه‌گانه باشد. این که چرا رزماری در درجه‌ی اول به سراغ فلتون می‌رود و پس از ماجرای بازی نخست، چه سرنوشت شومی برای وی رقم خواهد خورد، پتانسیل‌های احتمالی دو بازی آینده‌ی این بازی‌ساز جوان تلقی می‌شود. در هر صورت در سال‌های آینده، خواه دنباله‌ای ساخته شود، خواه پیش‌درآمد، به شدت منتظر تجربه‌ی آن هستیم. تجربه‌ی Remothered: Tormented fathers به تمام گیمرهایی که به دنبال هیجان و ترس هستند توصیه می‌شود. این بازی در وا نفسایِ سبک ترس و بقا، آن هم به صورت رئال قادر خواهد بود برای پنج الی شش ساعت شما را سرگرم کند.

 

  • روایت یک قصه‌ی درگیرکننده
  • گیم‌پلی واقع‌گرایانه
  • موسیقی و جلوه‌های بصری مناسب
  • فضاسازی ترسناکِ حاکم بر عمارت فلتون

 

 

 

 

  • نبود نقشه
  • نقص‌ در بخش گرافیک فنی
  • واقع‌گرایانه بودن داستان می‌تواند حوصله‌ی بازیکن‌های تازه‌کار را سر ببرد

 


درباره سیستم نمره دهی

9

خوب:

بد:



0 امتیاز کاربران
امتیاز شما به این بازی؟
    برای امتیازدهی وارد شوید

(11 votes, average: 9٫09 out of 10)
Loading...
  • ١
  • ٢
  • ٣
  • ۴
  • ۵
  • ۶
  • ٧
  • ٨
  • ٩
  • ١٠

۱ دیدگاه

برای ارسال دیدگاه وارد شوید.
ورود به پروفایل

Remothered: Tormented Fathers

تاریخ انتشار: ۲۱ مهر ۱۳۹۶

امتیازها

0
کاربران
77
Metacritic
9
Gameon
سازنده: Stormind Games
ناشر: Darril Arts